ಯಾವಾಗ ಆಗುವೆ ಮಗಳೆ ನೀನು ಕಾಳಿ, ನೀನು ದುರ್ಗೆ?

AiÀiÁªÁUÀ DUÀÄªÉ ªÀÄUÀ¼É ¤Ã£ÀÄ PÁ½, ¤Ã£ÀÄ zÀÄUÉð?

ºÀAiÀiÁðuÁ gÁdåzÀ°è wAUÀ¼ÉÆAzÀgÀ¯Éèà 19 ¸ÁªÀÄÆ»PÀ CvÁåZÁgÀ ¥ÀæPÀgÀtUÀ¼ÀÄ ªÀgÀ¢AiÀiÁVªÉ! EzÀPÉÌ D gÁdåzÀ°è ºÉtÄÚªÀÄPÀ̼ÀÄ PÀrªÉÄAiÀiÁVzÀÄÝ MAzÀÄ PÁgÀtªÁzÀgÉ E£ÉÆßAzÀÄ ¥ÀÄgÀĵÀ ¥ÀæzsÁ£À ¸ÀªÀiÁdzÀ°è UÀAqÀĪÀÄPÀ̼À gÁPÀë¸À ªÀÄ£À¹Üw. F PÀÄjvÀ ªÀgÀ¢ £ÉÆÃrzÁUÀ £Á£ÀÄ ªÀÄ£À¹ì£À¯Éèà £ÀPÉÌ. CzÀÄ «µÁzÀªÀÇ ºËzÀÄ. ªÀåAUÀåªÀÇ ºËzÀÄ.

AiÀiÁPÉAzÀgÉ £ÀªÀÄä gÁdåzÀ°è CvÀåAvÀ PÀrªÉÄ UÀAqÀÄ ºÉtÂÚ£À C£ÀÄ¥ÁvÀ«gÀĪÀ ¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄPÉÌ ¸ÉÃjzÀªÀ¼ÀÄ £Á£ÀÄ. ¨Á®å «ªÁºÀ, ºÉtÂÚ£À ±ÉÆõÀuÉ, ¨sÀÆætºÀvÉå, ¥ÀÄgÀĵÀ¥ÀæzsÁ£À ¸ÀªÀiÁdzÀ ªÀÄrªÀAwPÉ, ClÖºÁ¸À, PËæAiÀÄð ªÀÄvÀÄÛ zÉëAiÀÄ£ÀÄß UÀ¨sÀðUÀÄrAiÀÄ°è ¥ÀÆf¸ÀÄvÀÛ¯Éà DPÉAiÀÄ£ÀÄß ªÀÄ£ÉAiÀÄ°è ¤vÀå PÀtÂÚÃjr¸ÀĪÀ ¸ÉÆà PÁ¯ïØ ¨ÁæºÀätvÀézÀ CvÀåAvÀ ºÀwÛgÀzÀ ªÀÄÄR ¥ÀjZÀAiÀÄ £À£ÀVzÉ. F J®è zÀ¼ÀÄîjAiÀÄ ªÀÄzsÉåAiÉÄà £Á£ÀÄ AiÀiÁjUÀÆ PÀrªÉĬĮè JAzÀÄ §zÀÄPÀÄ PÀnÖPÉÆAqÀªÀ¼ÀÄ £Á£ÀÄ. ºÀgÁåtzÀAvÉAiÉÄà EAzÀÄ £ÀªÀÄä ¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄzÀ°è ªÀÄzÀĪÉUÉ ºÉtÂÚ®è. ºÀ½îUÀ¼À°è ºÀ½îUÀ¼ÉãÉAzÀÄ UÉÆwÛ®èzÀ eÁwAiÀÄ®èzÀ eÁw(?) ºÀÄqÀÄVAiÀÄgÀÄ ¸ÉƸÉUÀ¼ÁV §gÀÄwÛzÁÝgÉ. EgÀĪÀ ºÉtÄÚªÀÄPÀ̼ÀÄ £À£ÀßAvÉAiÉÄà £Á®ÌPÀëgÀ N¢ vÀªÀÄä §zÀÄPÀÄ gÀƦ¹PÉÆArzÁÝgÉ, E®èªÉà ºÉvÀÛªÀgÀ ºÀAUÀÄ vÉÆgÉzÀÄ Erà ªÀåªÀ¸ÉÜAiÀÄ «gÀÄzÀÞªÉà DAvÀjPÀªÁV §AqÁAiÀĪɢÝzÁÝgÉ. FUÀ UÀAqÀĪÀÄPÀ̼À vÀAzÉ vÁ¬Ä vÀªÀÄä ªÀÄUÀ¤UÉ J¯ÁèzÀgÀÆ MAzÀÄ ºÉtÂÚzÀÝgÉ ºÉý JAzÀÄ UÉÆÃUÀgÉAiÀÄĪÁUÀ £À£ÀUÉ M¼ÀUÉƼÀUÉà CvÀåAvÀ ¸ÀAvÉÆõÀªÁUÀÄvÀÛzÉ. eÉÆvÉUÉ UÉÆwÛ®èzÀ ºÁUÉ CAvÀgÀAUÀzÀ°èAiÉÄà DUÀ¨ÉÃPÀÄ ¤ªÀÄUÉ, ºÉuÉÚAzÀgÉ PÁ®PÀ¸ÀzÀAvÉ PÀAqÀªÀgÀÄ ¤ÃªÀÅ, ¤ªÀÄUÉ®è ºÉtÄÚ ¹UÀzÉà ºÉÆÃzÁUÀ DPÉAiÀÄ ªÀĺÀvÀé w½AiÀÄÄvÀÛzÉ JAzÀÄ ±À¦¸ÀÄvÉÛãÉ.

ºËzÀÄ. MAzÀÄ PÁ®«vÀÄÛ. £Á¤£ÀÆß aPÀ̪À¼ÀÄ. £ÀªÀÄäªÀÄä vÀÄA©zÀ §¸ÀÄj. vÁ£ÀÄ ªÀÄÆgÀÄ d£À vÀAVAiÀÄjUÉ »jAiÀÄPÀÌ£ÁV, ªÀÄÆgÀÄ ºÉtÄÚªÀÄPÀ̼À vÁAiÀiÁV £À£Àß vÀAzÉAiÀÄ »jAiÀÄPÀÌ, £À£Àß ¸ÉÆÃzÀgÀvÉÛ ºÉüÀÄwÛzÀݼÀÄ... "UÀt¥ÀÄ , F ¸Áj£ÀÆ ºÉuÉÚà DzÀgÉ CªÀ¼À£ÀÄß vÀªÀjUÉà ¸ÉÃj¹ ¨Á, ¤Ã£ÀÄ ¨ÉÃgÉ ªÀÄzÀĪÉAiÀiÁUÀÄ. CªÀgÀ vÀ½AiÉÄà ºÉtÄÚªÀÄPÀ̼À vÀ½AiÀÄAvÉ". CzÀPÉÌ ¸ÀjAiÀiÁV D ºÉtÄÚ PÀƸÀÄ §zÀÄPÀ°®è. £ÀAvÀgÀ ªÀÄvÉÛ £À£Àß CªÀÄä£ÉA§ ºÉjUÉ AiÀÄAvÀæ UÀAqÀÄPÀƹUÁV gÉrAiÀiÁ¬ÄvÀÄ. DUÀ zÀÆgÀzÀ ºÀħâ½îAiÀÄ°è ¨sÀÆæt°AUÀ ¥ÀvÉÛ ªÀiÁr ºÉtÚ®è, CzÀÄ UÀAqÀÄ JAzÀÄ UÉÆvÁÛzÀ vÀPÀët ªÀÄ£ÉAiÀÄ°è zsÁgÀªÁqÀ ¥ÉÃqÀ ºÀAZÀ¯Á¬ÄvÀÄ. CµÉÖà DzÀgÉ K£ÀÆ C¤¸ÀÄwÛgÀ°®è. £À£ÀߪÀÄä ªÀgÀzÀQëuÉ vÀA¢®è, UÀAqÀÄ ºÉwÛ®è JAzÀÄ £À£Àß vÀAzÉ, CfÓ, CvÉÛ, PÀtÂÚÃgÀÄ ºÁQ¹zÀ jÃw EvÀÛ®è,,,, CzÀÄ £À£Àß ¸Àäøw¬ÄAzÀ JAzÀÆ ªÀiÁ¸ÀĪÀÅ¢®è... CzÀgÀAvÉ £Á£ÀÄ...ºÉtÄÚ ºÉtÄÚ JAzÀÄ »ÃUÀ¼ÉAiÀÄÄwÛzÀÝ jÃw EvÀÛ®è...CzÀ£ÀÄß ªÀÄgÉAiÀÄĪÀ ºÁUÉà E®è...

±Á¯ÉAiÀÄ°è £À£ÀUÀÆ ¥ÀÄgÀĵÀªÁ¢ ²PÀëPÀjUÀÆ DV §gÀÄwÛgÀ°®è. ºÉtÄÚªÀÄPÀ̼ÀÄ zÉêÀgÀ UÀ¨sÀðUÀÄrUÉ ºÉÆÃUÀĪÀAw®è, G¥À£ÀAiÀÄ£À ªÀiÁqÀĪÀAw®è JAzÀÄ ¸ÀA¸ÀÌøvÀ PÁè¹£À°è ºÉýzÀgÉ, £Á£ÀÄ UÁVð, ªÉÄÊvÉæÃ¬Ä GzÁºÀgÀuÉ PÉÆlÄÖ AiÀiÁPÁUÀĪÀÅ¢®è JAzÀÄ ªÁ¢¸ÀÄwÛzÉÝ. £À£Àß PÉ®ªÀÅ ªÉÄõÀÄÖçUÀ¼ÀÄ ²Ã¯Á ¤Ã£ÀÄ ¥ÀÄgÀĵÀzÉéöAiÀiÁUÀ¨ÉÃqÀ, ºÉtÄÚ ªÀÄPÀ̼ÀÄ JµÉÖAzÀgÀÆ vÉÆnÖ®Ä vÀÆUÀÄvÀÛ ªÀÄ£ÉAiÉƼÀUÉ ¥ÁvÉæ vÉƼÉAiÀÄÄvÀÛ EgÀ¨ÉÃPÀÄ, EA¢gÁUÁA¢üUÀÆ ªÀÄPÀ̼ÀÄ ºÉgÀĪÀ vÁ¥ÀvÀæAiÀÄ vÀ¥Àà°®è JAzÀÄ £À£ÉÆß¼ÀUÉ ºÉuÁÚV ºÀÄnÖzÀÝPÉÌ ¥À±ÁÑvÁÛ¥À ªÀÄÆr¸À®Ä ¥ÀæAiÀÄw߸ÀÄwÛzÀÝgÀÄ. DUÉ®è £Á£ÀÄ ªÀÄ£À¹ì£À°èAiÉÄà £ÉÆAzÀÄPÉƼÀÄîwÛzÉÝ. (FUÁzÀgÉ ºÉüÀÄwÛzÉÝ, ºÉuÉÚA§ ºÉtÄÚ ¥ÉÆgÉAiÀÄĪÀªÀ¼ÀÄ E®è¢zÀÝgÉ ¤ÃªÉ®è ºÉÃUÉ ºÀÄlÄÖwÛ¢Ýj, ¤ÃªÉ®è ºÉÃUÉ ¨É¼ÉAiÀÄÄwÛ¢Ýj JAzÀÄ. CzÀÄ ¨ÉÃgÉ ªÀiÁvÀÄ.) ºÉÆÃUÀ° £ÀªÀÄÆägÀÄ ºÀ½î. C°è£À AiÉÆÃZÀ£ÉAiÀÄ ºÀgÀªÉà CµÀÄÖ. HgÀÄ ©lÄÖ ¨ÉAUÀ¼ÀÆgÉA§ ¨ÉAUÀ¼ÀÆjUÉ §AzÀgÀÆ E®Æè CµÉÖÃ. ¨sÀæªÀĤgÀ¸À£À.

PÁ¯ÉÃdÄUÀ¼À°è ªÀÄ»¼Á G¥À£Áå¸ÀQAiÀÄgÀÄ «zÁåyðUÀ¼À£ÀÄß JwÛPÀnÖzÀgÉ, ¥ÀÄgÀĵÀ G¥À£Áå¸ÀPÀgÀÄ ¸ÀÄAzÀgÀ ºÀÄqÀÄVAiÀÄgÀ£ÀÄß UÉÆüÀĺÉÆAiÀÄÄÝPÉƼÀÄîwÛzÀÝgÀÄ. PÉ®¸ÀPÉÌ ºÉÆÃzÀgÉ CzÀÄ ©¦M EgÀ°, ¸Á¥sïÖªÉÃgï EgÀ° C°èAiÀÄÆ CzÉà vÁgÀvÀªÀÄå. ªÀÄ»¼Á PÉ®¸ÀUÁgÀgÀÄ JµÉÖà Omï¥ÀÄmï PÉÆqÀ° CªÀgÀ ¸ÀA§¼À ¥ÀÄgÀĵÀ PÉ®¸ÀUÁgÀjVAvÀ PÀrªÉÄ. DPÉ ¸ÀºÀPÀj¸À°®è JAzÀgÉ ¸ÁªÀðd¤PÀªÁV CªÀªÀiÁ£À, ¸ÀºÀPÀj¹zÀgÉ ªÀiÁå£ÉÃdgï ¥ÉÆøïÖ!

¸Àj. ªÀiÁzsÀåªÀÄzÀªÀgÀÄ. ¸ÉÆà PÁ¯ïØ §Ä¢ÞfëUÀ¼ÀÄ JAzÀÄ E°è §AzÀgÉ E°èAiÀÄÆ CzÉà »¥ÁPÀæ¹. ¸ÀA¸ÉÜUÀ¼À°è ¤gÀÆ¥ÀQAiÀÄgÀ PÀµÀÖ £ÉÆÃr CAiÉÆåà JAzÀÄPÉÆAqÉ. ¥ÀÄgÀĵÀjVAvÀ PÀrªÉĬĮèzÉà PÉ®¸À ªÀiÁrzÀgÉ ¸ÀºÉÆÃzÉÆåÃVUÀ¼À FµÉåð AiÀiÁªÀ ªÀÄnÖ£ÀzÉAzÀgÉ nà ªÀPïð£À°è C¸ÀºÀPÁgÀ zsÉÆÃgÀuÉ. ºÉuÉÆÚ§â¼ÀÄ vÀªÀÄä C¢üPÁjtÂAiÀiÁzÀgÉ CzÀ£ÀÄß ¸À»¹PÉƼÀÄîªÀ ªÀÄ£À¹Üw G½zÀªÀjUÉ ¥ÁoÀ ªÀiÁqÀĪÀ ªÀiÁzsÀåªÀÄ«ÄvÀægÀ¯Éèà E®è. EzÉ®è £ÉÆÃr ¸ÁPÀ¥Áà ¸ÁPÀÄ JAzÀÄ ¸À£Áå¸À vÉUÉzÀÄPÉƼÀî®Ä ºÉÆÃzÀgÉ C°èAiÀÄÆ CzÉà ºÉtÛ£ÀzÀ QüÀjªÉÄ. ªÀiÁvÉ ªÀiÁtÂPÉñÀéj, CªÀÄÈvÁ£ÀAzÀªÀĬÄAiÀÄAvÀºÀ PÉ®ªÀÅ ªÀÄoÀUÀ¼ÀÄ ªÀÄÄAZÀÆtÂAiÀÄ°è¢ÝzÀÄÝ ©lÖgÉ CzsÁåvÀä PÉëÃvÀæzÀ®Æè DPÉAiÀÄ£ÀÄß »AzÉAiÉÄà Ej¸À¯ÁVzÉ!

AiÀiÁPÉ »ÃUÉ? JAzÀÄ £À£ÀߣÉßà £Á£ÀÄ ¥Àæ²ß¹PÉƼÀÄîvÀÛ ºÉÆÃzÁUÀ ¹QÌzÀÄÝ ºÀ®ªÀÅ GvÀÛgÀUÀ¼ÀÄ.

1. vÁ¬Ä vÀ£Àß ªÀÄPÀ̼À°è ªÀiÁqÀĪÀ vÁgÀvÀªÀÄå - £Á£ÀÄ M§â ¥ÀæªÀÄÄR ¥ÀvÀæPÀvÀðgÀ ªÀÄ£ÉUÉ AiÀiÁªÁUÀ®Æ ¨sÉÃn ¤ÃqÀÄwÛzÉÝ. CªÀjUÉ E§âgÀÄ ªÀÄPÀ̼ÀÄ. M§â ªÀÄUÀ¼ÀÄ, M§â ªÀÄUÀ. £Á£ÀÄ CªÀgÀ ªÀÄ£ÉUÉ ºÉÆÃzÁUÀ¯É®è D vÁ¬Ä ºÉüÀÄwÛzÀÝgÀÄ ªÀÄUÀ¤UÉ - ªÀÄUÀ£ÉÃ, ¤Ã£ÀÄ UÀAqÀÄ. ¤£Àß ºÀPÀÄÌ ¤£ÀUÉ EgÀ¨ÉÃPÀÄ. ¤Ã£ÀÄ CªÀ¼À (ªÀÄUÀ¼À)£ÀÄß §VθÀ¨ÉÃPÀÄ. - ºÁUÉAiÉÄà £ÀªÀÄä PÀÄlÄA§zÀ¯Éèà M§â vÁ¬Ä ªÀÄUÀ¤UÉ ºÉüÀÄwÛzÀÝgÀÄ- ºÉtÄÚ ªÀÄPÀ̼ÀÄ PÉÆlÖªÉÄÃ¯É PÀÄ®zÀ ºÉÆgÀUÉ. EªÀ£ÀÄ £ÀªÀÄä£ÀÄß PÉÆ£ÉAiÀÄ vÀ£ÀPÀ £ÉÆÃrPÉƼÀÄîªÀ ¸ÀgÀzÁgÀ! EzÀÄ EªÀwÛ£À ¸ÉÆ PÁ¯ïØ ¸ÀIJQëvÀgÀÄ ºÉüÀĪÀ ªÀiÁvÀÄ.

2. Erà PÀÄlÄA§ ªÀiÁqÀĪÀ UÀAqÀĪÀÄUÀÄ«£À Cw N¯ÉÊPÉ -  ºÉý PÉý DvÀ ¥ÀÄgÀĵÀ. ¸ÀȶÖAiÀÄ°è ¥ÀÄgÀĵÀ¤UÉ ¥ÀæPÀÈwAiÀÄ°èzÀÄÝ C£ÀĨsÀ«¸ÀĪÀÅzÀÄ UÉÆvÉÛà ºÉÆgÀvÀÄ ¸ÀàA¢¹ UÉÆvÉÛà E®è. CzÀgÀ eÉÆvÉUÉ ºÉtÄÚ ªÀÄUÀÄ«UÉ ¥Àæw ºÀAvÀzÀ®Æè vÀ¯É §Vι PÀÄjAiÀÄAvÉ ¤®ÄèªÀÅzÀ£ÀÄß ºÉýPÉÆqÀÄvÀÛ UÀAqÀĪÀÄUÀÄ«UÉ JµÁÖzÀgÀÆ C¼À¨ÉÃqÀ, vÀ¯ÉAiÉÄwÛ ¤®Äè JAzÀÄ ºÉý ºÉý vÀ¯ÉAiÉÄwÛ ¤°è¸À¯ÁUÀÄvÀÛzÉ. MAzÀÄ UÀAqÀÄ ªÀÄUÀÄ ¨Á®å¢AzÀ®Æ ºÉuÉÚAzÀgÉ vÀ£Àß CrAiÀiÁ¼ÀÄ JAzÉà ¨sÁ«¹ ¨É¼ÉAiÀÄÄvÁÛ£É.

3. ºÉtÄÚ ªÀÄPÀ̼À DyðPÀ ¸ÁévÀAvÀæöå ºÀgÀt ªÀÄvÀÄÛ DPÉAiÀÄ ±ÀæªÀÄzÀ ¤®ðPÀëöå - vÀAzÉ, vÁ¬Ä ºÉtÄÚ ªÀÄPÀ̼ÀÄ ªÀÄzÀĪÉAiÀiÁUÀ¨ÉÃPÀÄ, D UÀAqÀ J¤¹zÀªÀ zÀÄrzÀÄ vÀAzÀÄ vÀªÀÄä ªÀÄUÀ¼À£ÀÄß ¸ÁPÀ¨ÉÃPÀÄ. EzÉà ¥ÀjPÀ®à£ÉAiÀÄ°è ¨É¼ÉAiÀÄĪÀ ºÉtÄÚªÀÄPÀ̼ÀÄ EAzÀÄ vÀªÀÄä ªÀåQÛvÀézÀ CAvÀB¸ÀvÀÛ÷éUÀ¼ÁzÀ ¦æÃw, zÀAiÉÄ, PÀëªÉÄ, vÁ¼ÉäAiÀÄAvÀºÀ GzÁvÀÛ UÀÄtUÀ¼À£ÀÄß ªÀÄ£ÀUÁtzÉà UÀAqÀ zÀÄrzÀÄ vÀgÀĪÀ ¸ÀA§¼À, DvÀ PÉÆqÀ§ºÀÄzÁzÀ ±ÉÆÃQ fêÀ£ÀzÀ ªÉÄÃ¯É §zÀÄPÀÄ PÀnÖPÉƼÀÄîwÛzÁÝgÉ. CªÀgÀ ¸Áé©üªÀiÁ£ÀªÀ£ÀÄß ¨Á®åzÀ¯Éèà PÀvÀÛj¹ ºÁQgÀĪÀ ¥ÀjuÁªÀÄ EAzÀÄ ¸Á«gÀ UÀlÖ¯É qÉʪÉÇøïð ¥ÀæPÀgÀtUÀ¼À°è UÀAqÀ¤AzÀ ©üPÉëAiÀiÁa¸ÀÄwÛzÁÝgÉ. DPÉAiÀÄ MAzÀÄ UɮīUÀÆ ¸ÀàA¢¸ÀĪÀ UÀÄt«®èzÀ §ºÀÄvÉÃPÀ PÀÄlÄA§UÀ¼ÀÄ T£ÀßvÉUÉƼÀUÁzÀ, DAvÀjPÀªÁV CvÀåAvÀ CvÀÈ¥ÀÛ, C¸ÀªÀiÁzsÁ£À ºÉÆA¢gÀĪÀ, zÉÆõÀUÀ¼À£ÀÄß »rzÉwÛ vÉÆÃj¸ÀĪÀÅzÉà ¸Àé¨sÁªÀªÁzÀ zÀħ𮠺ÉtÚ£ÀÄß ¸ÀȶָÀÄwÛªÉ. AiÀiÁPÉAzÀgÉ F J®ègÀ vÀAzÉ vÁ¬Ä DPÉAiÀÄ MAzÉ MAzÀÄ UÀÄtªÀ£ÀÄß ºÉÆUÀ½®è, DPÉ ©zÁÝUÀ JvÀÛ®Ä Nr§gÀ°®è, DPÉAiÀÄ£ÀÄß JAzÀÆ JzÉUÉÆwÛ £Á¤zÉÝÃ£É ªÀÄUÀ¼É ¤£ÀUÉ JAzÀÄ ºÉý®è. FUÀ DPÉ ¸É.498 PÉÃ¸ï ºÁPÀÄvÁÛ¼É, ºÉAqÀw §jà zÀƶ¸ÀÄvÁÛ¼É JAzÀÄ ¥ÀÄgÀĵÀgÀÄ zÀÆjzÀgÉ AiÀiÁgÀÄ ºÉÆuÉ?

4. ºÉtÄÚ ªÀÄPÀ̼À°è ªÀÄÆ® ¸ÀégÀÆ¥ÀzÀ ±ÉÆÃzsÀ£É ªÀÄgÉAiÀiÁUÀÄ«PÉ - EµÉÖ®èzÀgÀ £ÀqÀĪÉAiÀÄÆ PÉ®ªÀÅ ºÉtÄÚªÀÄPÀ̼ÀÄ vÀªÀÄä ªÀåQÛvÀéªÀ£ÀÄß PÀ¼ÉzÀÄPÉÆAr®è. CzÉà ¦æÃw, CzÉà PÀgÀÄuÉ, CzÉà CPÀÌgÉAiÀÄ£ÀÄß G½¹PÉÆArzÁÝgÉ. J®èªÀ£ÀÆß «ÄÃj ¤AvÀÄ ¨É¼É¢zÁÝgÉ. EAvÀºÀ MAzÀÄ vÀªÀÄä ªÀÄÆ® ¸ÀégÀÆ¥ÀzÀ ±ÉÆÃzsÀ£ÉAiÀÄ£ÀÄß ºÉtÄÚªÀÄPÀ̼ÀÄ ªÀiÁqÀÄwÛ®è. ºÉvÀÛªÀgÀÄ ¤Ã£ÀÄ PÀÄj PÀÄj JAzÀÄ ºÉüÀÄwÛzÀÝgÉ CzÀ£Éßà £ÀA© EªÀgÀÆ PÀÄjAiÀÄAvÉAiÉÄà ¨Á¼ÀÄwÛzÁÝgÉ.

ºÁUÁV F ¸ÀªÀĸÉåUÉ MAzÉà ¥ÀjºÁgÀ. ¥ÀÄgÀĵÀ¥ÀæzsÁ£À ¸ÀªÀiÁd ¸ÀȶֹzÀ EA¢£À zÀ¼ÀÄîjAiÀÄ°è ¨ÉÃAiÀÄÄwÛgÀĪÀ ºÉtÄÚªÀÄUÀĪÉà EAzÀÄ zÀÄUÉðAiÀiÁUÀ¨ÉÃPÀÄ. PÁ½AiÀiÁUÀ¨ÉÃPÀÄ. £Á£ÀÄ ¸ÀȶÖAiÀÄ ªÀÄÆ® ¸ÀégÀÆ¥À. £À£ÀUÉ ºÀÄnÖ¹ ¥ÉÆgÉAiÀÄ®Ä ºÉÃUÉ UÉÆvÉÆÛà ºÁUÉAiÉÄà £À£Àß C¹ÛvÀéPÉÌ zsÀPÉÌ §AzÁUÀ £À£ÀßzÉà §zÀÄPÀÄ PÀnÖPÉƼÀÉè JA§ UÀnÖvÀ£ÀªÀ£ÀÄß ªÀÄ£ÀUÁt¨ÉÃPÀÄ. ¥ÀÄgÀĵÀgÉqÉ CzÉà ªÀiÁvÀÈvÀézÀ CPÀÌgÉAiÀÄ£ÀÄß G½¹PÉƼÀÄîvÀÛ¯Éà vÀ£Àß°è ºÀÄlÄÖªÀ vÀ£ÀßzÉà ¥ÀæwgÀÆ¥ÀªÀ£ÀÄß G½¹, ¸ÀéZÀÒAzÀªÁV C¸ÀÆAiÉÄ, CºÀAPÁgÀ, ¥Àæw¸ÀàzsÉðUÀ½UÉ CªÀPÁ±À ¤ÃqÀzÉ G£ÀßvÀ ªÀåQÛAiÀiÁV ¨É¼É¸À¨ÉÃPÀÄ. ºÁUÉ CªÀÄä, CvÉÛ, £Á¢¤, CPÀÌ, vÀAV, ¸ÉßûvÉ, ¸ÀºÉÆÃzÉÆåÃV J®è gÀÆ¥ÀzÀ°ègÀĪÀ DPÉ ªÀÄ£À¸ÀÄì ªÀiÁrzÀgÉ MAzÀÄ UÀAqÀĦ¼ÉîAiÀÄÆ CªÀ¼ÉƼÀUÉ vÀ£Àß CºÀA£ÀÄß ¥Àæw¶Ü¸À¯ÁgÀ. E£ÀÄß ¸ÁªÀÄÆ»PÀ CvÁåZÁgÀªÉAvÀÆ zÀÆgÀzÀ ªÀiÁvÀÄ.

ಆಡಳಿತವರ್ಗವೆಂಬ ಭೂಗತ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದ ಭಟ್ಟರು......

ಸಿಂಗಾಪುರದಲ್ಲಿ ರಾಜಾ ಕುಳ್ಳ ಸಿನೇಮಾ ಹಾಗೂ ಹಿಂದಿಯ ಕೆಲವು ಸಿನೇಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಭೂಗತ ಜಗತ್ತಿನ ಡಾನ್ ಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಲು ಅವರ ಕೆಳಗೆ ಅಮಾಯಕನೊಬ್ಬನನ್ನು ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥನೆಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ವೇಳೆ ಪೊಲೀಸರು ಅವರನ್ನು ಹಿಡಿದರೆ ಈ ಅಮಾಯಕ ಬಾಸ್ ಸಿಕ್ಕಿಬೀಳುತ್ತಾನೆ. ಉಳಿದವರು ಪಾರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಈಗ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಶಶಿಧರ್ ಭಟ್ ಅವರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೂ ಅಷ್ಟೆ. ಕಾವೇರಿ, ಸುವರ್ಣ ಈಗ ಸಮಯ ಎಲ್ಲ ಚಾನೆಲ್ ಗಳಲ್ಲೂ ಇವರೇ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು, ಭೂಗತಜಗತ್ತಿನ ಅಮಾಯಕ ಬಾಸ್ ನಂತೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಮುಖ ನ್ಯೂಸನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಮ್ಯಾನೇಜ್ ಮೆಂಟ್ ನವರು ತಮ್ಮ ತಪ್ಪುಗಳಿಗೆ ಹೊಣೆಗಾರರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲು ಭಟ್ಟರನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆಡಳಿತವರ್ಗಕ್ಕೆ ಭಟ್ಟರನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇಕೆಂದರೆ ಅವರು ಯಾವತ್ತೂ ಕೆಲಸಗಾರರ ಪರ. ನಿಜವಾದ ಸುದ್ದಿಯ ಪರ. ಕಳ್ಳರ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಬೀಗ ಕೊಟ್ಟಂತೆ ಮುಂದೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಬಹುದಾದ ಭಟ್ಟರನ್ನು ಆಡಳಿತವರ್ಗದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರೆ ತಾವು ಸೇಫ್ ಎಂದೇ ಚಾನೆಲ್ ನವರು ಯೋಚಿಸುವುದು.

ಕಾವೇರಿ ಚಾನೆಲ್ಲನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ. ಅಂದು ಏಷಿಯಾನೆಟ್ ಮತ್ತು ಝೀ ಸಂಸ್ಥೆಯವರು ಚಾನೆಲ್ ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ಕೆಲಸಗಾರರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಭಟ್ಟರಿಗೆ ಅವಕಾಶವಿರಲಿಲ್ಲ. ಚಾನೆಲ್ ಡಿಸ್ಟ್ರಿಬ್ಯೂಷನ್, ಮಾರ್ಕೆಟಿಂಗ್ ಎಲ್ಲಾ ಸೊನ್ನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ನಿರ್ವಹಣೆಯನ್ನು ಮ್ಯಾನೇಜ್ ಮೆಂಟಿನವರೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಭಟ್ಟರು ಇರುವ ನಾಲ್ಕು ಮೂರು ಜನರಿಂದ ಕೆಲಸ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ. ಪರಿಣಾಮ- ಚಾನೆಲ್ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತು.

ಹಾಗೆಯೇ ಸುವರ್ಣ ವಾಹಿನಿ ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ ಇರುವ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಸಂಪನ್ಮೂಲವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಹತ್ತು ಜನ ಬೇಕಾದ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಜನರಿಂದ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅವರೇ ಉಪಸಂಪಾದಕರ ಕೆಲ್ಸವನ್ನೂ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಸರಿಯಾದ ಕೆಲಸಗಾರರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ ಅವರು ಭಟ್ಟರ ಪರವಾಗಿರುವವರು , ಗುಂಪುಕಟ್ಟುತ್ತಾರೆಂಬ ಅಪವಾದ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟಬುತ್ತಿ. ಚಾನೆಲ್ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ, ಸರಿ ಮಾಡಿಸಿ ಎಂದರೆ ಕಿವಿ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ ಆಡಳಿತವರ್ಗ. ಸಂಬಳ ಜಾಸ್ತಿ ಮಾಡಿ, ಚೆನ್ನಾಗಿರುವ ಸೆಟ್ ಹಾಕಿಸಿ, ನಿರೂಪಕರ ಬಟ್ಟೆ ಹರಿದುಹೋಗಿದೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲು ಫಂಡ್ ಸ್ಯಾಂಕ್ಷನ್ ಮಾಡಿ ಎಂದರೆ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ನೋ ಎಂದಿತು ಸುವರ್ಣ ನ್ಯೂಸ್ ಆಡಳಿತವರ್ಗ. ಒಂದು ಮೂಲಭೂತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸಲು ಹೆಣಗಾಡಿದ ಆಡಳಿತವರ್ಗಕ್ಕೆ ಟಿಆರ್ ಪಿ ಮಾತ್ರ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಟಿ ಆರ್ ಪಿ ಬರದಿದ್ದಾಗ ಭಟ್ಟರನ್ನು ಹೊಣೆಮಾಡಿ ಹೊರಹಾಕಲಾಯಿತು.

ಅಲ್ಲಿಗೆ ರಂಗನಾಥ್ ಅವರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಎಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಅಂದರೆ ಸುಂದರವಾದ ಸೆಟ್, ಸಂಬಳ ಹೈಕಿಂಗ್, ಸರಿಯಾದ ಡಿಸ್ಟ್ರಿಬ್ಯೂಷನ್ , ಒಳ್ಳೆ ಪ್ರಚಾರ ಎಲ್ಲ ಮಾಡಿತು! ಟಿಆರ್ ಪಿ ಸಹಜವಾಗೇ ಮೇಲೇರಿತು.

ನಂತರ ಸಮಯ ವಾಹಿನಿಗೆ ಭಟ್ಟರನ್ನು ಕರೆತರಲಾಯಿತು. ಝಾರಕಿಹೊಳಿ ಕಂಪನಿ ಸಮಯ ವಾಹಿನಿ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡಿಸುವುದನ್ನು ಭಟ್ಟರಿಗೆ ವಹಿಸಿತು.ನಂತರ ವ್ಯಾಪಾರವಾದ ಮೇಲೆ ಭಟ್ಟರನ್ನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿತು. ಈಗಿನ ಹೊಸ ಆಡಳಿತ ಮತ್ತೆ ಸುವರ್ಣ ನ್ಯೂಸ್ ಆಡಳಿತವರ್ಗ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸವೆಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಭಟ್ಟರನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಜನ ತಮ್ಮ ವೈಫಲ್ಯಕ್ಕೆ ಭಟ್ಟರನ್ನು ಹೊಣೆಗಾರರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದು ಅವರ ಹೇಡಿತನವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆ ಭಟ್ಟರನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ? ತಮಗೆ ಬೇಕಾದವರನ್ನು ತಂದು ವಾಹಿನಿಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕೆಂದರೆ ಅದನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಅವರಿಗೇ ಹೇಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡದೇ ಅವರೇ ವಿಫಲರಾಗಿದ್ದಾರೆಂದು ಜನರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪುಗ್ರಹಿಕೆ ಮೂಡಿಸಿ ಹೊರಹೋಗುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಆಡಳಿತವರ್ಗದ ಹಿಂಬದಿಯ ಚೂರಿ ನೀತಿ ಅಲ್ಲದೇ ಮತ್ತೇನು?

ಭಟ್ಟರನ್ನು ನಾನು ಭಾನಾಮತಿಯ ಕಾಲದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅವರದು ಒಂದು ನಿರಂಕುಶ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವಾದಿಯಾದರೂ ಅವರು ತಮ್ಮ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ನಡೆಯುವ ಆನೆ. ಅವರ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆ, ಸೃಜನಶೀಲತೆ ಎಲ್ಲರೂ ಮೆಚ್ಚುವಂತಹುದು. ಆದರೆ ಅವರು ಯಾರನ್ನೂ ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ, ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರಂತೆ ದೊಡ್ದವರೆಂದೆನಿಸಿಕೊಂಡವರ ಬಾಲ ಬಡಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ವಿಪರೀತ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದು ಸೊಕ್ಕೆನಿಸುತ್ತದೆ. ತಾವಾಯಿತು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸವಾಯಿತು ಎಂಬ ನಿಷ್ಠೆ. ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಬೆಳೆಸುವವರಲ್ಲ.

ನಾನು ಭಾನಾಮತಿ ಸೇರಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹತ್ತು ಜನರ ಪಟಾಲಮ್ಮೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಭಟ್ಟರು ಯಾರನ್ನೂ ಕೆಲಸದಿಂದ ತೆಗೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಯಾರು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೋ ಅವರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಕೋಪ್ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದು ಉಳಿದವರ ಕೆಂಗಣ್ಣಿಗೆ ಗುರಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಬಹುಷಃ ಅದೇ ಸಮಸ್ಯೆ ಇವತ್ತು ವಾಹಿನಿಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದೆ. ಅವರು ಯಾರು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ ಅವರಿಗೆ ಸ್ಕೋಪ್ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಉಳಿದವರು ಗುಂಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಭಟ್ಟರ ವಿರುದ್ಧ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಇನ್ನು ಆಡಳಿತವರ್ಗಕ್ಕೆ ಅವರ ನಿರಂಕುಶ ಕೆಲಸ , ಸ್ವತಂತ್ರ ನಿರ್ಧಾರಗಳು, ಯಾವ ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟರೂ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ತೋರಿಸಿ ಸೈ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಈರ್ಷೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿರಬಹುದು. ತಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಟೊಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಭಟ್ಟರ ವಿರುದ್ಧ ಕತ್ತಿ ಮಸೆಯುವುದು ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಸರಿ?

ಇನ್ನು ಭಟ್ಟರು ಸಮಯ ವಾಹಿನಿಯಲ್ಲೂ ಬಹಳ ದಿನ ಉಳಿಯಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಆಗಲೇ ಆಡಳಿತವರ್ಗದವರು ಪ್ರತಿಯೊಂದರಲ್ಲೂ ಅಸಹಕಾರ ನೀಡತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ. ಭಟ್ಟರು ಈಗಲೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ಹೊರಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಭಟ್ಟರು ಯಾಕೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ? ಅವರದ್ದೆ ತಪ್ಪಿರಬಹುದು ಎಂದು ಉಳಿದವರು ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಅವರೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗೆ ಅವರದು ಜಂಗಮ ಬದುಕು. ಅನಿಕೇತನ ಜೀವನ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗಾಗಿ ಯಾಕೆ ಜೀವನ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ನಾನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ. ಭಟ್ಟರು ತಮಗಿರುವ ಅಗಾಧ ಅನುಭವವನ್ನು ಈಗಿನ ತಲೆಮಾರಿನವರಿಗೆ ಧಾರೆಯೆರೆಯ ಹೊರಟರೆ ಅವರೇ ಒಂದು ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯಬಲ್ಲವರು. ಆದರೂ ಅವರ ಸಾತ್ವಿಕ ಜೀವನ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬಿ.ಆರ್.ಲಕ್ಷ್ಮಣ್ ರಾವ್ ಅವರ ಕವನವನ್ನು ನೆ

ನಪಿಸುತ್ತದೆ, ರಾಜಸಕ್ಕೆ ಫಲವ ಕೊಟ್ಟೆ, ತಾಮಸಕ್ಕೆ ಬಲವ ಕೊಟ್ಟೆ, ಸತ್ವಕೆ ಷಂಡತ್ವ ಕೊಟ್ಟೆ ತತ್ತ್ವ ಒಣಗಲು , ಸತ್ವಕೆ ಷಂಡತ್ವ ಕೊಟ್ಟೆ ತತ್ತ್ವ ಒಣಗಲು.

ಗಾಣದೆತ್ತಿನಂತೆ ದುಡಿದು ಕೆಟ್ಟ ಹೆಸರು ಹೊತ್ತು ಹೊರಬಂದಾಗಲೂ ಭಟ್ಟರೇ ನೀವ್ಯಾಕೆ ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತೀರಿ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕೆನಿಸುತ್ತದೆ.

ಅದೇನೇ ಇರಲಿ. ಅವರ ನಿಜವಾದ ಯಶಸ್ಸು ಅವರ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ. ಅವರ ಸಾತ್ವಿಕ ಸಿಟ್ಟು. ಉತ್ತರಕನ್ನಡದ ಹಳ್ಳಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಬಿಕಾಂ ಓದಿ ಬಂದ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ಇಂದು ಯಾರ ಶಿಫಾರಸ್ಸಿಲ್ಲದೇ ಈ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದಿದ್ದು ಅವರ ಸಾಧನೆಯೇ ಸರಿ. ಆದರೂ ಈ ಸಾಧನೆಗೇ ಅವರು ತೃಪ್ತರಾಗಬಾರದು. ಮುಂದೆ ಅವರನ್ನು ತಪ್ಪಲ್ಲದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಹೊಣೆಮಾಡಿದವರಿಗೆ ಒಂದು ಉತ್ತರ ಹೇಳಬೇಕು. ಅಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮವೆಂಬ ಇಂದಿನ ಹಿಪಾಕ್ರಸಿ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಸತ್ಯ ಬದುಕಿದೆ ಎಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಕುಹಕ ನೋಟದೆದುರು ಸೋತವರು....ಗೆಲುವಿಗೆ ಕಾರಣರಾದರೆ!?

ಅಂತು ಭಾರತ ವಿಶ್ವಕಪ್ ಗೆದ್ದಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ತಂಡದ ಶ್ರಮ ಹಾಗು ಇತರ ತಂಡಗಳ ವೈಫಲ್ಯ ಕಾರಣ ಸಹಜವೇ! ಆದರೆ ನನಗೆ ವಿಶೇಷ ಎನಿಸಿದ್ದು ಮತ್ತೆ ಯಾವುದಲ್ಲ. ಭಾರತ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಆಟದ ರೋಚಕತೆ ಇದೆಯಲ್ಲ ಬಹುಷಃ ಅದು inyaava ಪಂದ್ಯಕ್ಕೂ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೇರೀತಿ ವೀಕ್ಷಕರು ಅವರಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸಿದ್ದು ಕಠೊರವಾಗಿತ್ತು . ಒಂದೆಡೆ ಭಾರತದ ವಿಕ್ಷಕರಲ್ಲಿ ದಾಯಾದಿ ದ್ವೇಷ, ಗ್ಯಾಲರಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಬೇರೆ ವಿದೇಶಿಗರು ಭಾರತವನ್ನೇ ಬೆಮ್ಬಲಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಇದ್ಯಾವುದು ತಪ್ಪೆಂದು ನನ್ನ ಭಾವನೆಯಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಒಂದು ದೇಶ ಅಂತರಾಷ್ಟೀಯಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಗೆ ಕುಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆದು ತನ್ನದೇಶದಿಂದ ವಿಶ್ವಕಪ್ ಅತಿಥ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಅದರಲ್ಲೂ ಹುಟ್ಟು ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿ ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಆಡುವಾಗಲೂ ಕುಹುಕ ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗಿದ್ದು ಕೇವಲ ಕೇವಲ ಅಲ್ಲಿ ತಾಂಡವವಾಡುತ್ತಿರುವ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಮತಿಯವಾದಿಗಳ ಅಧಿಕಪ್ರಸಂಗತನವೇ ಹೊರತು ಮತ್ತೇನಲ್ಲ!
ಈ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನಾದರು ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರಾದ ಕಟ್ಟಾ ಶಾಂತಿವಾದಿಗಳಾದ muslimaru ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡು ತಮ್ಮೊಳಗಿನ ರಕ್ಕಸರನ್ನು ಓಡಿಸಬೇಕಿದೆ. ಆಗ ಮಾತ್ರ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಂತ ದೇಶದ ಕಲಾವಿದರು, ಆಟಗಾರರು, ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಜೀವಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ.

ನಾನು ನಾನೆಂಬ ಹಠ ಯಾಕೆ?

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನನ್ನ ಗೆಳತಿಯೊಬ್ಬಳಿಗೆ ಮದ್ವೆಯಾಗಿದೆ. ಆಕೆಗೆ ಮಾಡರ್ನ್ ಡ್ರೆಸ್ ಗಳೆಂದರೆ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಇಷ್ಟ. ಆದರೆ ಮದ್ವೆಯಾದ ಮೇಲೆ ಆಕೆಯ ಆತ್ತೆ ಈಕೆ ಸೀರೆಯನ್ನೇ ಉಡಬೇಕೆಂಬ ಆಜ್ಞೆ ವಿಧಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ಮಾತಾಡಿದ ಸೊಸೆಯನ್ನು ಕಂಡರೆ ಈಗ ಅತ್ತೆಗೆ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೆ. ಗಂಡನೂ ತಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಹೋಗೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆಯೇ ಹೊರತು ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಸಪೋರ್ಟ್ ಮಾಡಲ್ಲ.ಇಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಯಾರದ್ದು?

ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಗೆಳತಿ. ನನ್ನ ಅಮ್ಮನ ಓರಿಗೆಯವಳು. ಆಕೆ ಅಂತರ್ಜಾತಿ ವಿವಾಹವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಆಕೆಗೆ ಯಾವ ನಿರ್ಬಂಧವೂ ಇಲ್ಲ. ಸೀರೆಯೆಂದರೆ ಇಷ್ಟ. ಗಂಡನಿಗೆ ಸೀರೆಯಿಷ್ಟವಿಲ್ಲವೆಂದು ಆಕೆ ಚೂಡಿದಾರನ್ನೇ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಗಂಡನಿಗೆ ಇಷ್ಟವೆಂದು ನಾನ್ ವೆಜಿಟೇರಿಯನ್ ಆದ ಆಕೆ ವೆಜಿಟೇರಿಯನ್ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಉಳಿದಂತೆ ಗಂಡನ ಮನೆಯ ಪೂಜೆ , ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಗಂಡನ ಮನೆಯ ರೀತಿ ರಿವಾಜುಗಳನ್ನು ಕಲಿತಿಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಕಲಿಯುವುದೂ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಮಾವ , ಅತ್ತೆ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಂಡವರು ಜನಿವಾರವನ್ನೂ ತೆಗೆದಿಟ್ಟು ಹೆಣ್ಣು ತಂದುಕೊಂಡ ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯರು. ಗಂಡ ನಾನ್ ವೆಜ್ ತಿನ್ನಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಸಂಸ್ಕಾರ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ನೀವು ತಿನ್ನ ಬೇಡಿ ಎಂದು ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಪೂಜೆ ಮಾಡು, ಮಡಿ ಮಾಡು, ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ರೀತಿ ರಿವಾಜು ಕಲಿ ಎಂದೂ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈಗ ಮದ್ವೆ ಡೈವೋರ್ಸ್ಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದೆ. ಅಂತರ್ಜಾತೀಯ ವಿವಾಹವಾದ್ದರಿಂದ ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಂದಿರ ಆಸರೆ ಬಯಸುವುದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟವೇ ಆಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾರದ್ದು ತಪ್ಪು?

ಹಾಗೇ ನಿನ್ನೆ ವಾಹಿನಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕಥೆ ನೋಡಿದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಗಂಡ ಮೊದಲಿನ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಅಪ್ರಾಪ್ತ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಲವಂತಕ್ಕೆ ಮದ್ವೆಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಹೆಂಡತಿಗೆ ತನ್ನ ಗಂಡನಿಂದಲೇ ಮಗುವೊಂದು ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಆತನೊಂದಿಗೇ ಸಂಸಾರ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇನ್ನಾರನ್ನೋ ಮದ್ವೆಯಾಗಿ ತವರು ಸೇರಿದ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ತಾಳಿ ಕಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಸಾಲದೆಂಬಂತೆ ಮೂರು ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ನೀಡಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಮುಟ್ಟಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆಯೂ ಮುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲವೆನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾನೂನಿನ ಪ್ರಕಾರ ಬೈಗಾಮಿ ಕೇಸ್ ಆದರೆ ಆತ ಮತ್ತು ಎರಡನೆಯ ಹೆಂಡತಿ ಜೈಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲವೆಂದರೆ ಹೆಂಡತಿ ಎನಿಸಿಕೊಂಡವಳೊಂದಿಗೆ ಮೂರು ದಿನ, ಇಟ್ಟುಕೊಂಡವಳು ಎನಿಸಿದವಳೊಂದಿಗೆ ಮೂರು ದಿನ ಇರಬೇಕಂತೆ. ಇದು ನ್ಯಾಯ ಪಂಚಾಯತಿ. ಇದು ಸರಿಯಾ?

ನನಗನ್ನಿಸುತ್ತೆ :ಈ ಎಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೂ ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಹಠ. ಮೊದನೆಯ ಕೇಸ್ ನಲ್ಲಿ ಅತ್ತೆ ಮತ್ತು ಸೊಸೆ ಇಬ್ಬರೂ ಹಠಬಿಟ್ಟು ಯಾರಾದರೂ ಒಬ್ಬರು ಜನರೇಶನ್ ಗ್ಯಾಪ್ ನ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರೆ ಬದುಕು ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಬಹುದಿತ್ತು! ಎರಡನೇ ಕೇಸ್ ನಲ್ಲೂ ಅದೇ ಹಠ , ನಾನು ಗಂಡನ ಜಾತಿ ಯಾಕೆ ಅನುಸರಿಸಬೇಕೆಂದು ಹೆಂಡತಿ ಹಠ ಬಿಟ್ಟರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತೇನೋ! ಮೂರನೇ ಕೇಸ್ ನಲ್ಲೂ ಅದೇ ಹಠ! ಮದ್ವೆಯಾಗಿ ಹನ್ನೊಂದೂವರೆ ವರ್ಷದ ವರೆಗೂ ಗಂಡನಾಗದವನಿಂದ ಮಗುವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಹಠ, ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಮುಟ್ಟುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಗಂಡನ ಹಠ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ ಕಾನೂನಿನ ಹಠ. ಮನುಷ್ಯ ಬದುಕಿಗೆ ಶಿಸ್ತು ನೀಡುವ ಕಂಕಣ ತೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ, ಅದರಂತೆ ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಕೇಳಿಯೇ ತೀರಬೇಕು ಇತರರು ಎಂಬ ಕಾನೂನಿನ ಹಠ. ಎಷ್ಟು ಮಜವಾಗಿದೆಯಲ್ಲವಾ?

ನನ್ನನ್ನು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಗಳು. ಸಂಬಂಧಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬೇರೆಯೇ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ. ಈಗ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಅದರಲ್ಲೂ ಯೆಲ್ಲೋ ಜರ್ನಲಿಸಂ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಪತ್ರಿಕೆ ಎಂದರೆ ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ 2000ನೇ ಇಸ್ವಿಯವರೆಗೂ ಜನರ ಧ್ವನಿಯೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಟ್ಯಾಬ್ಲಾಯ್ಡ್ ಗಳು ಮೋಸ ಹೋದವರಿಗೆ, ವಂಚನೆ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಸಿಂಹ ಸ್ವಪ್ನವೆಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅದೊಂದು ದಿನ ಸಾಯಂಕಾಲ ಸಾಕಷ್ಟು ಫೋನುಗಳ ಪ್ರಯತ್ನ ಹಾಗೂ ಕಾಯುವಿಕೆಯ ನಂತರ ಟ್ಯಾಬ್ಲಾಯ್ಡ್ ಒಂದರ ಸಂಪಾದಕರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕಾಲೇಜೊಂದರಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ವರ್ಷದ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಗೋಸ್ಕರ ಖಾಸಗಿ ಕಂಪೆನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಹಣ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟೂ ಕೊಡದೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದುಃಖ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಮೊತ್ತದ ಹಣ ಅಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಅಗತ್ಯದ್ದಾಗಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಸಂಪಾದಕರು ನನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೇ ಅದೆಲ್ಲಿಂದ ಮರುಕ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತೋ , ಪ್ರೀತಿ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯಿತೋ ನನ್ನ ಮುಂದಿನ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ತಾವೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಎಂದರು. ಕೇವಲ ೧೮ ವರೆ ವರ್ಷದ ನಾನು ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನಂಬಿದೆ. ಅದರಂತೆ ನನ್ನ ಅಡ್ಮಿಷನ್ ಆಯಿತು. ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವ ಬಡವನಿಗೆ ಹುಲ್ಲುಕಡ್ಡಿಯ ಆಸರೆ ಸಿಕ್ಕಂತಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಂಡವಾಳ ಬಯಲಾಯಿತು.ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಆಫೀಸಿನ ಉಳಿದ ಹುಡುಗಿಯರೊಂದಿಗೆ ಚಕ್ಕಂದವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಪಾದಕನ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ನನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನನ್ನನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿತ್ತು. ನಾನೂ ಒಳಸುಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಾಗಿತ್ತು. ಬೇರೆ ಕಡೆ ಕೆಲಸ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಬೆಂಗಳೂರಿನ (ಎಲ್ಲರೂ ಅಲ್ಲ) ಸೋಗಲಾಡಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಭಯ. ಇದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ನನ್ನನ್ನು ಹಾಸ್ಟೆಲಿಂದ ಹೊರಹಾಕಲಾಯಿತು. ನನ್ನ ಶಿಕ್ಷಣ ಅರ್ಧದಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತಿತು. ಅಂದೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ, ನಾನು ಮುಂದೆ ಓದಿಯೇ ಓದುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನನ್ನು, ನನ್ನ ಹಣವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಎಂದು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ನಾನು ತಿರುಗಿನೋಡಿದ್ದೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾವ ಅನುಭವವೂ ಇಲ್ಲದ ನಾನು ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಕೆಲಸ ಗಿಟ್ಟಿಸಿದೆ. ಐ.ಎ.ಎಸ್ ಓದಬೇಕೆಂದಿದ್ದವಳಿಗೆ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮವೇ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಕೂತಿತ್ತು. ಬದುಕಿನ ಲೀಲೆ ಎಂದರೆ ಇದೇ....

ಇದೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ನೆನಪಾಯಿತೆಂದರೆ , ಮೊನ್ನೆ ಕನ್ನಡವಾಹಿನಿಯೊಂದಕ್ಕೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮಾಡುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಕ್ರೈ ರಿಪೋರ್ಟರ್ ಅಗತ್ಯವಿತ್ತು. ಅಂತಹ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಕೇವಲ ಯೆಲ್ಲೋ ಜರ್ನಲಿಸ್ಟ್ ಒಬ್ಬನೇ ಪ್ರಕರಣ ತರಬಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಕಂಡುಕೊಂಡೆ. ಹಾಗೆ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನಾನು ಸುವರ್ಣಕ್ಕೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ , ನಿಮಗೂ ಕೇಸು ತರುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಬೇಡಿಕೆಯೊಂದು ಅದೊಂದು ಭಾನುವಾರ ಬಂತು. ಆ ಯೆಲ್ಲೋ ಜರ್ನಲಿಸ್ಟ್ ನ್ನು ಕರೆತಂದಾಯಿತು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಆಯಿತು. ಆದರೆ ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಮುಗ್ದತನ ಕೈಕೊಟ್ಟಿತು.

ಪ್ರೆಸ್ ಕೌನ್ಸಿಲ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾದಿಂದ ಬಾರ್ ಆದ ಆ ಪತ್ರಿಕೆ ಮತ್ತೆ ಹೊಸ ಹೆಸರಿನೊಂದಿಗೆ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಅದರಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ ನನಗೆ ಬೇಕಾದವರ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಬರೆಯಲಾಯಿತು. ಯೆಲ್ಲೋ ಪತ್ರಿಕೆ ಸಂಪಾದಕ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಾಸಿಲ್ಲದೇ ದಿಕ್ಕಿಲ್ಲದೇ ಇದ್ದವ, ನೀರಿನಿಂದೆದ್ದ ಮೇಲೆ ಹೇಗೆ ನನ್ನದೇ ಒಂದು ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಹೇಗೆಲ್ಲ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಎಂದು ಖೇದವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಈ ಎರಡೂ ಘಟನೆಗಳಿಂದ ಹೊಸದೊಂದು ಪಾಠ ಕಲಿತೆ. ಇಂದು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ತನ್ನ ಅರ್ಥವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಇರಬಹುದಾದ ಆದರ್ಶವೂ ಕೂಡ ಈ ಉದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಈ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನಂತಹ ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಯ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಯೋಚಿಸಿ, ಹೊಸದೊಂದು ಸುಂದರ ಆಯಾಮವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಇಂದು ಬಾಲಿವುಡ್ ನಟನೊಬ್ಬನ ಮನೆಯ ಕೆಲಸದಾಕೆ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಾಚಾರವಾಗಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಪೋಲಿಸು ಕೇಸು ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾಳೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು , ಪೋಲಿಸರೆಲ್ಲ ಅಗತ್ಯ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈಗ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯೆಂದರೆ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲೆನಾದರು ಈ ರೀತಿಯಾದರೆ ಎಷ್ಟು ಜನ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಹೊರಗೆ ಬಂದು ದೂರು ದಾಖಲಿಸುತ್ತಾರೆ? ಒಂದುವೇಳೆ ದೂರು ದಾಖಲಿಸಿದರೂ ಅದನ್ನು ಗಂಭಿರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸುವವರು ಯಾರು? ಬದಲಿಗೆ ಆಕೆಯ ಚಾರಿತ್ರ್ಯವನ್ನೇ ಅನುಮಾನಿಸುವ ಟ್ಯಾಬೊಲಾಯ್ಡ್ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಸರಿಯಾದ ನ್ಯಾಯ ಕೊಡಿಸಬಲ್ಲುದ ಎಂದು ಇವತ್ತು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತವರ ಸಂಬಂಧ ಪಟ್ಟವರು ಯೋಚಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕವು ಸೇರಿದಂತೆ ಭಾರತದ ಬಹುತೇಕ ಪುರುಷಪ್ರಧಾನ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಲಿಗೆನೆ ಆದರು ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದ ಮಂದಿ ಪ್ರಕರಣ ಮುಚ್ಚಿ ಹಾಕಲು ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಮಾನ ಮರ್ಯಾದೆಗಳು ಕೇವಲ ಪುರುಷನಿಗೆ ಮಾತ್ರ. ಹೆಣ್ಣು ಮಗುವಿನ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊರಲಾರದ, ಆಕೆಗೆ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿ ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡುವ ಮನಸತ್ವವನ್ನು ತುಂಬುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಮ್ಮಲ್ಲೂ ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇದು ನಮ್ಮಲ್ಲೇ ಇರುವ ತಾಯಂದಿರು, ಅಕ್ಕ-ತಂಗಿಯರಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ. ಹೆಣ್ಣೊಬ್ಬಳು ನೊಂದು ರೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಆಳಿಗೊಂದು ಕಲ್ಲು ಹಾಕದೆ, ಆಕೆಯ ನೋವಿಗೆ ಮಿಡಿಯುವ ಮಾನವೀಯತೆ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಅಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಮಾತೃದೇವೋ bhava , ಹೆಣ್ಣು ಹೀಗೆ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ಭಾಷಣ ಮಾಡುವವರಿಗೂ ಒಂದು ಆತ್ಮಬಲ ಬರುತ್ತದೆ. ಅದು ಬಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲೋ ಬಾರುಗಳಲ್ಲಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಎಂದು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೊಡೆದರೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪುನರುತ್ಥಾನ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ..

ಭೃಷ್ಟತೆ ಹುಟ್ಟುವುದು ಹೇಗೆ?

ನಾನು ಆಗಷ್ಟೇ ಶೂಟಿಂಗ್ ಮುಗ್ಸಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದೆ.... ಜೊತೆಗೆ ಆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಪಿ.ಅರ್. ಓ.ಕೂಡ ಇದ್ರು.ಕ್ಯಾಮರ ಮ್ಯಾನ್ ಮತ್ತುಳಿದವರು ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ರು. ಪಿ.ಅರ್. ಓ ಕೈಲಿ ನಾಲ್ಕು ಕವರುಗಳಿದ್ದವು. ಆಕೆ ನನ್ಕೈಲಿ ಅದನ್ನು ಕೊಡಲು ಬಂದರು. ನಾನು ಅದೇನೆಂದು ಕೇಳಿದೆ. ತೊಗೊಳ್ಳಿ ಗೊತ್ತಾಗತ್ತೆ ಅಂದ್ರು. ಆದರು ನಾನು ಒತ್ತಾಯ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕೇಳಿದಾಗ ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಗಿಫ್ಟ್ ವೋಚರ್ ಇದೆ. ತಗಳ್ಳಿ ಅಂದ್ರು. ಬೇಡವೆಂದರು ಕೈಗೆ ತುರುಕಿದರು. ನಾನು ಹೇಳಿದೆ , ಇದೆಲ್ಲ ನಂಗೆ ಅಭ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ ಎಂದು. ಅಭ್ಯಾಸವಾಗುತ್ತೆ ತಗಳ್ಳಿ ಅವ್ರು ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡತೊಡಗಿದರು.... ನಾನು ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದೆ, ನಾವು ಮಾಧ್ಯಮದವರು ಜನರಿಗೆ ಮಾಡಬಾರದು ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ, ಅಂತಹುದರಲ್ಲಿ ನಾವೇ ಈ ತರ ತಗೊಳ್ಳೋದು ಸರಿ ಅಲ್ಲ. ಬೇಡವೇ ಬೇಡ ಎಂದು ಮತ್ತೆ ನಾನವರ ಕೈಗೆ ತುರುಕಿದೆ. ಹಾಗಾದರೆ ನಿಮ್ಮ ತೀಮಿಗೂ ಬೇಡ್ವ ಅಂದ್ರು... ನಾನು ಬೇಡ ಅಂದೇ... ಹಾಗೆ ಒಂದು ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳಿ ಬಂದು ಗಾಡಿ ಹತ್ತಿದೆ. ಉಳಿದವರಿಗೆ ವಿಷ್ಯ ಹೇಳಿದೆ... ನಮ್ಮ ಕ್ಯಾಮರಾಮ್ಯಾನ್ ಬಯ್ಯತೊಡಗಿದ...ಮೇಡಂ, ನಿಮಗೆ ಬೇಡವೆಂದರೆ ನಮಗಾದ್ರೂ ತಂದು ಕೊಡೋದು... ಫಿಲ್ದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ತಗೋತಾರೆ... ಅವ್ರ ನಂಬರ್ ಕೊಡಿ , ಇಸ್ಕೊಂಡು ಬರ್ತೀನಿ ಅಂದ... ಹಾಗೆ ಫೋನ್ ನಂಬರ್ ತಗೊಂಡು ಪಿ.ಅರ್. ಓ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದ... ಆದ್ರೆ ಅವ್ರು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ...ನಂಗೆ ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದು ತಪ್ಪೇನೋ ಅನ್ನಿಸತೊಡಗಿತು... ನನ್ನ ವೃತ್ತಿ ಗುರುಗಳ ಹತ್ರ ವಿಷ್ಯ ಹೇಳಿ , ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದೂ ತಪ್ಪ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ.. ತಪ್ಪಲ್ಲ ಅಂದ್ರು.. ಅಲ್ಲಿಗೆ ವಿಷ್ಯ ನಿಂತಿತು... ಇದೆಲ್ಲ ಆಗಿ ಸುಮಾರು ೬ ತಿಂಗಳಾಯ್ತು...

ಆ ನಂತರ ಅದೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಯಿಂದ ಗಿಫ್ಟುಗಳು ಬಂದವು..

ಕೊನೆಗೆ ಮೊನ್ನೆ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು...ನಮ್ಮ ಕಂಪೆನಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕಾದ ಹಣ ಇನ್ನು ಬಂದಿಲ್ಲ ಅಂತ...

ಈಗಲೂ ನಂಗೆ ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು...೧. ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತದ ಹಣ ಕೊಡುವ ಬದಲು , ಕೆಲಸಗಾರರನ್ನೇ ಕೊಂಡರೆ ಹೇಗೆ ಎಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ? ೨. ಬರುತ್ತಿರುವ ಸಂಬಳ ಸಾಲದೇ ಹೋದಾಗ ವ್ಯಕ್ತಿ ಆಸೆಗೆ ಬಿಳುತ್ತಾನ?
೩. ಇಂದು ಪ್ರತಿವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲೂ ನೈತಿಕತೆಗಿಂತ ಹಣವೇ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಧಾನ್ಯತೆ ಗಳಿಸುತ್ತ ?

ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.....